Blog Image

Middeleeuwse dorpen en bastides Midi-Pyrénées

LA BOUYGUE

Onder het motto "logeren bij Vlamingen" baten Roger & Nadine aan de rand van het Grésigne bos in Penne (Tarn) twee vakantiewoningen uit:
Gîte La Bouygue, een kindvriendelijk vakantiehuis met verwarmd zwembad
Gîte les Sangliers, een hondvriendelijk vakantiehuisje met grote omheinde tuin

MONTAUBAN hoofdstad van het departement Tarn et Garonne (82)

Midi-Pyrénées Posted on 2012-05-20 19:49

Rond de
Benedictijnenabdij Saint-Théodard ontstond een klein dorpje: Montauriol. De
inwoners kwamen in opstand tegen de monniken en hun verpletterende belastingen
en vroegen bescherming aan Alfonse Jourdain, graaf van Toulouse. Deze zag zijn
kans schoon om in deze vruchtbare en strategische regio zijn macht te
versterken. Op 2 oktober
1144 ondertekende hij een handvest voor de stichting van een
versterkte nederzetting aan de oevers van de Tarn: “iedereen die er gaat wonen
en bouwen zal beschermd en vrij zijn”.

Hij noemde
de plaats Montalba (alba, wit in het Occitaans: witte berg), een duidelijke
verwijzing naar Montauriol (gouden berg).

De
stichting van deze “ville neuve” was voor die tijd zeer innoverend. Het
stratenplan was geometrisch, een dambordpatroon met centraal een vierkant
marktplein (de huidige Place Nationale). Montauban
wordt door historici gezien als een soort prototype voor de grote
urbanisatiegolf van Bastides die de nieuwe graaf van Toulouse Raymond VII vanaf
1222 opstartte.

In de 13e
eeuw groeide Montauban spectaculair en werd een welvarende handelsstad. De
Saint-Jacques kerk en de Pont-Vieux, de enige middeleeuwse getuigen in het
huidige stadsbeeld, dateren uit die tijd.

Paus Jean
XXII benoemde in 1317 de abt van Montauriol tot bisschop. De abdij
Saint-Théodard werd de bisschopszetel en de abdijkerk de kathedraal.

De
honderdjarige oorlog en de pest maakten abrupt een einde aan de welvaart.
Montauban werd acht jaar door de Engelsen bezet. De “Zwarte Prins”, broer van
de Engelse koning Edward III, beheerde de streek. Hij liet aan de oevers van de
Tarn een versterkt, bakstenen paleis bouwen. Toen de Engelsen de stad moesten
verlaten was alleen het gelijkvloers klaar. In 1664 liet bisschop Pierre de
Berthier op deze grondvesten zijn bisschoppelijk paleis optrekken. De bisschopszetel
werd tijdens de Franse Revolutie het stadhuis en later het Musée Ingres. In de
goed bewaarde zaal van de “Zwarte Prins” worden thans gallo-romeinse archeologische
vondsten tentoongesteld.

Vanaf 1530 triomfeerde
de reformatie. De bewoners van Montauban bekeerden zich tot het protestantisme en
de stad werd een Hugenotenbolwerk. Tijdens de godsdienstoorlogen werd de stad zwaar
belegerd en uiteindelijk ingenomen.

Het verdrag
van Nantes, in 1598 door Henri IV ondertekend, moest opnieuw rust brengen. De
Hugenoten werd een beperkte godsdienstvrijheid toegestaan. Drie steden (Nîmes,
La Rochelle, Montauban) verkregen het statuut van veilig toevluchtsoord voor
Hugenoten en het recht versterkingen te bouwen.

Van
tolerantie en godsdienstvrijheid was er in Montauban echter geen sprake. De
Hugenoten barricadeerden of vernielden alle kerken en kloosters. Het
Saint-Théodard klooster en de kathedraal werden definitief gesloopt. De stad
kwam weer tot bloei, de arcades van de Place Nationale werden heropgebouwd en
de stad verder versterkt. Jongeren uit gans Europe studeerden in Montauban aan
het Collège de Navarre, de protestantse theologische faculteit.

Lodewijk
XIV verwierp echter het verdrag van Nantes. In 1629, na de val van La Rochelle,
moest ook Montauban zich onderwerpen aan de koning. Richelieu herstelde de
katholieke eredienst in Montauban en gaf bevel de vestingen te slopen. De
protestantse godsdienstbeoefening werd verboden. Dit kon niet beletten dat de
inwoners van de stad de protestantse principes trouw bleven.

In opdracht
van Lodewijk XIV werd de kathedraal Notre-Dame-de-l’Assomtion gebouwd. Dit
atypische bouwwerk in wit steen moest de herwonnen macht van de
katholieke kerk onderlijnen. De beelden van de vier evangelisten en het
wapenschild van de koning sieren de klassieke gevel. U kunt er ook “Le vœu de
Louis XIII” bewonderen, een van de grootste werken van Ingres.
Jean-Auguste-Dominique Ingres, geboren in Montauban, was een van de meest
vooraanstaande schilders uit de 19e eeuw.

Twee grote
branden, in 1614 en 1649, beschadigden de stad. De gebouwen op de
Place Nationale, zoals we ze nu kunnen bewonderen, dateren eigenlijk uit het begin van de
18e eeuw. In de stijl van het bisschoppelijke paleis en de Place
Nationale bouwde de bourgeoisie, verspreid over de stad, vele mooie herenhuizen.

In de 18e
eeuw werd Montauban een echte industriestad met 30000 inwoners: bloemmolens,
zijde- en wolweverijen zorgden voor de bloei. Administratief en politiek gezien
was de stad echter maar een “sous-préfecture” van het departement Lot. Dit was niet
naar de zin van de plaatselijke notabelen en na veel politiek gelobby
decreteerde Napoléon I in 1808 de oprichting van een bijkomend departement rond Montauban:
Tarn-et-Garonne. Dit nieuwe, eerder kleine departement werd kunstmatig gecreëerd door delen van alle naburige regio’s af te pakken.

In de 20e
eeuw werd Montauban een toevluchtsoord. Veel vluchtelingen van de Spaanse
burgeroorlog, inbegrepen Manuel Azana de laatste president van Spanje, zochten
bescherming in Montauban. Tijdens de tweede wereldoorlog strandden ook
tienduizenden gevluchte Belgen in Montauban. De meest bekende vluchtelinge was
echter de Mona Lisa van Leonardo da Vinci die in de kelders van het musée
Ingres bescherming vond.

Vandaag is
Montauban, met een agglomeratie van 100000 inwoners, de tweede grootste stad in
de Midi-Pyrénées. Net zoals Cahors kreeg ook Montauban het label Ville d’art et
d’histoire uitgereikt door het Franse Ministerie van Cultuur.

Al is het
stratenplan van de stad middeleeuws, vooral de bakstenen gevels uit de 17e
en 18e eeuw geven het oude stadscentrum van Montauban thans een homogene
uitstraling.

Te
bezoeken:


La
Place Nationale, met de twee rijen booggewelven en uniforme gevels


Le
musée Ingres: het vroegere bisschoppelijke paleis en stadhuis, gebouwd op de
grondvesten van het kasteel van de “Zwarte Prins”


L’ancien
collège: het vroegere Jezuïetencollege, na een brand in 1961 volledig
heropgebouwd, herbergt nu o.a. de dienst voor toerisme


La
cathédrale Notre-Dame-de-l’Assomtion


L’église
Saint-Jacques


Le
Pont Vieux

Voor meer
foto’s van Montauban: http://www.decouvrir-montauban.com/montauban_images.htm

Meer
informatie over Montauban: http://www.montauban-tourisme.com/index-1.html

**********************************************************************

Montauban
ligt op een kleine 40 km van La Bouygue.

Voor meer
informatie over Gîte La Bouygue & Gîte les Sangliers:

http://www.gite-frankrijk.be



CAHORS hoofdstad van het departement Lot (46 ), een belangrijke halteplaats op weg naar Santiago de Compostella

Midi-Pyrénées Posted on 2012-05-16 10:29

De Quercy regio
was ooit bevolkt door een Gallische stam, de Cadurci. Een rotsrichel gelegen op
een soort schiereiland ontstaan in een meander van de rivier de Lot was voor
hen een heilige plaats. Dankzij de strategische ligging was het in 53 voor
Christus een van de laatste bastions dat weerstand bood aan de veroveringsdrang
van Julius Cesar. De Romeinen noemden de plaats Divona Cadurcorum, vrij
vertaald: “heilige stad van de Cadurci”. Dit werd later Cadurca, dan Caors in
het Occitaans en uiteindelijk Cahors.

De Romeinen
maakten er een bloeiende nederzetting van, met aquaduct, tempels, thermale
baden, luxueuze villas, een theater voor 6500 toeschouwers… Linnen en wijn uit
Cahors werd uitgevoerd tot in Rome.

De meeste
gebouwen van de Romeinen werden in 571 geplunderd en verwoest door de troepen
van Theodebert I, kleinzoon van Clovis. De natuurlijke
verdedigingslinie gevormd door de Lot mocht niet baten. De stad werd nog driemaal volledig geplunderd en vernield. Van al de pracht en praal uit de Romeinse
tijd blijft vandaag uitsluitend de ruïne “l’Arc de Diane”, een onderdeel van de thermen,
over.

Dankzij de
gunstige geografische ligging en de macht van de bisschoppen die de stad
bestuurden, werd de stad telkens heropgebouwd. Gelegen op de handelsroute die de
havenstad La Rochelle aan de Atlantische Oceaan met het Middellandse Zeegebied
verbond, groeide de stad Cahors uit tot een commercieel en financieel centrum.
In weerwil van de permanente machtstrijd tussen de bisschoppen, de consuls en
de vertegenwoordigers van de koning, beleefde de stad in de middeleeuwen gouden
tijden.

Lenen met
interest werd door de katholieke kerk lange tijd als zondig beschouwd. Geld lenen met een
eigendom als onderpand was een aanvaardbaar achterpoortje. Dit onderpand kocht
men op het einde van de lening terug, vermeerderd met een vooraf afgesproken “meerwaarde”. De handelaars van Cahors specialiseerden zich in dit soort
bankactiviteiten, leningen met woekerwinsten op het einde van de rit. Cahors
werd een van de belangrijkste financiële centra van de christelijke wereld. De
bankiers vestigden zich overal en werden in de Nederlanden “Cahorsijnen”
genoemd. De macht en welstand van de handelaarbankiers uitte zich in de pracht
van hun huizen.

Gelegen op
de Via Podiensis op weg naar Santiago de Compostella telde Cahors al in de 11e
eeuw diverse hospitalen en kapellen gewijd aan Sint Jacob.

In 1316
werd Jacques Duèze, de zoon van een notabele familie uit Cahors, tot paus
gekozen: Jean XXII. Hij zorgde goed voor zijn geboortestad. Hij bouwde er onder
andere een groots paleis, stichtte een kartuizer klooster en Cahors werd na
Parijs en Toulouse de derde universiteitsstad van Frankrijk.

De zwarte
pest en de Honderdjarige oorlog, waarbij Cahors lange tijd onder Engels gezag
kwam, betekenden het einde van de bloei en welvaart. Het inwonersaantal werd
gewoonweg gehalveerd tot 7500 zielen.

Het symbool
van de stad, de 138 meter lange brug Pont Valentré (1308-1378) met zes gotische
bogen en drie verdedigingstorens, is een mooi voorbeeld van militaire
architectuur. De brug is al bijna 700 jaar een traditionele passage voor de pelgrims
naar Santiago de Compostella. Daarom is deze majestueuze brug, net zoals de
Saint-Etienne kathedraal, opgenomen in de werelderfgoedlijst van de Unesco.

In de 19e
eeuw onderging de stad de grote wijziging die het uitzicht van de huidige stad
bepaalde. Het oude verdedigingswerk van muren en slotgracht dwars door de stad
werd gesloopt en de boulevard Gambetta werd de centrale as door de stad. De
oorspronkelijke “pont vieux” in het zuiden van de stad werd vervangen door de
Louis Philippe brug en evenwijdig daaraan de spoorbrug. Ook een aantal
belangrijke gebouwen werden gerealiseerd: het stadhuis, theater,
justitiepaleis, bibliotheek, graanhal…

Als
hoofdstad van het departement Lot is het belang van de stad vandaag vrij lokaal.
Het is een toeristische trekpleister en het centrum van de bekende AOC Cahors
wijn.

Cahors
staat niet alleen op de lijst van Mooiste Plekjes van de Midi-Pyrénées, maar
draagt sinds 2005 het label “Ville d’art et d’histoire” uitgereikt door het
Franse Ministerie van Cultuur. Het jaarlijks bluesfestival in juli heeft internationale vermaardheid.

Het centrum
van Cahors is een smeltkroes van zuiderse sfeer, historische rijkdom en “joie de
vivre”. Het parcours van de “Jardins Secrets” nodigt op een originele wijze uit
om te flaneren in de middeleeuwse straatjes en via de tuinen het historische
erfgoed van de stad te ontdekken.

Naast de
Pont Valentré zijn volgende gebouwen in het oude Cahors, tussen de boulevard
Gambetta en de Lot, een bezoek meer dan waard:


De
Saint-Etienne kathedraal is een monumentaal bouwwerk daterend uit de 11e
eeuw, maar in de loop van de eeuwen nog meermaals uitgebreid en verfraaid


La
Chantrerie; musée du vin


Saint-Barthélemy kerk


La
tour du pape Jean XXII


Arc
de Diane

Voor meer foto’s van Cahors: zie onze fotoblog op picasaweb

Voor meer
informatie over Cahors : http://www.tourisme-cahors.com/

Cahors ligt
op ongeveer 70 km van La Bouygue. Een trip naar Cahors valt goed te
combineren met een bezoek aan Saint-Cirq-Lapopie; de rit via de kronkelende vallei
van de Lot (D653) is prachtig.

De woensdag- en zaterdagmarkt bij de Saint-Etienne kathedraal, met de vele streekproducten, zijn ook een goede reden om Cahors te bezoeken.

Voor meer
informatie over Gîte La Bouygue & Gîte les Sangliers:

http://www.gite-frankrijk.be



GAILLAC het centrum van de AOC Gaillac wijnstreek

Midi-Pyrénées Posted on 2012-04-21 13:39

Langs de Tarn, op de site
van een Gallo-Romeinse nederzetting, bouwden de Benedictijnen in
972 de abdijkerk Saint-Michel. Rond de kerk en het bijhorende klooster ontstond
de stad Gaillac.

Dankzij vele
giften en privileges, verleend door de graaf van Toulouse, werd de abdij snel
welvarend. Het klooster was ook een belangrijke haltepost voor de vele pelgrims
op weg naar Santiago de Compostela.

Wijnbouw was
er al eeuwen in deze streek, maar de monniken speelden vrijwel onmiddellijk een
belangrijke rol in de stelselmatige verbetering en ontwikkeling van de wijn. Ze
zochten de meest geschikte terreinen, selecteerden druivensoorten en gebruikten
uitsluitend duivenmest. Ze bouwden een aantal wijnkelders, een haven en
verscheepten de wijn over de Tarn tot Bordeaux en vandaar naar Noord-Europa.

Toen de
Albigenzische kruistochten tegen de Katharen de ganse streek in vuur en vlam
zetten, was de stad verdeeld. Enerzijds was de abdij als hoeder van de ware
kerk trouw aan het Koninklijke gezag. Anderzijds waren de feodale heersers, de
familie Peyre de Brens, aanhangers van het Katharisme. Door zowel de Kathaarse
graaf van Toulouse als Simon de Montfort te vriend te houden, bleef de stad
gespaard.

Door het malen
en drogen van de blaadjes van een klein plantje, de “Isatis Tinctoria” ontstond
een bijzonder blauw kleurpigment: pastel, “l’or bleu du Pays de Cocagne”. Albi, Toulouse en
Gaillac werden de centra van de lucratieve handel in pastelpigment en
exporteerden over gans Europa.

Door de
wijn- en pastelhandel ontstond in Gaillac een rijke elite. Deze burgerij, in
contact met andere culturen, stond open voor het protestantisme en vormde een
harde kern Hugenoten. De godsdienstoorlog die hierop volgde duurde tien jaar en
was uitzonderlijk bloedend. Ganse wijken brandden plat en de protestanten
werden afgeslacht.

De stad,
ook nog geteisterd door pestepidemieën, verloor alle glorie. Het duurde tot de
19e eeuw vooraleer de stad dankzij de wijnbouw opnieuw uit het dal
klom. De aanleg van de spoorlijn betekende echter het einde van de
havenactiviteit langs de Tarn.

De witte
Gaillac wijn verkreeg in 1938 het A.O.C. (Appelation d’Origine Contrôlée)
keurmerk; voor de rode wijn was het nog wachten tot 1970.

Vandaag is Gaillac,
midden het “Toscane van Frankrijk”, met slechts 11000 inwoners de vierde stad
in de Tarn; een administratief- en handelscentrum met ondersteunende diensten
voor het omliggende platteland. Hierin speelt de wekelijkse vrijdagsmark een
belangrijke rol.

Het plein voor het stadhuis, de Saint-Pierre kerk, l’Hôtel Peyre de Brens en vooral de
oevers van de Tarn met de abdij Saint-Michel, zijn een bezoek zeker waard.

In de
vroegere abdij Saint-Michel zijn de toeristische dienst en het wijnmuseum
gevestigd. In het wijnmuseum kan men ook wijn proeven, maar het mist de charme van het rechtstreekse contact met de producent.

Het “Musée
des Beaux Arts” bevindt zich in het Château de Foucaud, een villa uit de 17e
eeuw. Gebouwd naar Italiaans model ligt het kasteel midden een prachtig park
van vier hectare, aangelegd volgens de ideeën van de Franse tuinarchitect Le
Nôtre.

Voor meer
informatie over Gaillac en de wijnroutes, surf even naar:

http://www.ville-gaillac.fr/

http://www.tourisme-vignoble-bastides.com/

La
Bouygue ligt op 25 km van Gaillac. Een bezoek aan de stad valt het best te
combineren met de wekelijkse markt op vrijdagmorgen of een trip langs de wijnroute.

Voor meer
informatie over Gîte La Bouygue & Gîte les Sangliers:

http://www.gite-frankrijk.be



TOULOUSE, la VILLE ROSE, hoofdstad van de regio MIDI-PYRENEES

Midi-Pyrénées Posted on 2012-04-07 21:07

Dankzij de
warme, roze baksteen van de historische gebouwen is Toulouse, de hoofdstad van
de regio Midi-Pyrénées, algemeen bekend als “la Ville Rose”

Toulouse, de vierde grootste stad van
Frankrijk, is onafscheidelijk verbonden met de Garonne en de Canal du
Midi. Sinds de 13e eeuw is het een bekende universiteitsstad, de
Europese hoofdstad van de lucht- en ruimtevaart (EADS, Airbus Industrie, Alcatel
Space Industries…) en sinds enkele jaren een belangrijk centrum voor
kankeronderzoek (Cancéropôle).

In de
historische binnenstad kan men genieten van de gezellige drukte in de kleine
winkelstraatjes, de vele markten, restaurants, terrasjes, oesterbars…

De
belangrijkste gebouwen liggen allen op wandelafstand en volgende klassiekers
mag men zeker niet missen:


De
Basiliek Saint-Sernin, gebouwd in de tweede helft van de 11e eeuw,
is de grootste bewaarde Romaanse kerk in Europa. Als belangrijke tussenstop op
weg naar Santiago de Compostela maakt het gebouw deel uit van het UNESCO
culturele werelderfgoed


In
het Capitole, op de Place du Capitole, is het stadhuis van Toulouse gehuisvest. De prachtige trouwzaal, de Salle des Illustres, is geïnspireerd op het Palazzo
Fornese in Rome en is vrij te bezoeken


Halfweg
tussen de Place Capitole en de Garonne ligt het Jacobijnenklooster, pronkstuk
van kloosterarchitectuur en Languedoc-gotiek. Gebouwd in 1230 door de
predikbroeders van Sint-Dominicus. Om aan zoveel mogelijk gelovigen plaats
te bieden werd gekozen voor een imposante hallenkerk met twee beuken en één
zuilenrij. De beroemde “palmier” die met 22 boogribben het koor
ondersteunt is een weergaloos architectonisch hoogstandje


De
oevers van de Garonne in het bijzonder rond de“Pont Neuf”, een 220 meter lange
brug uit de 16e eeuw

Toulouse
telt ook vele musea. De liefhebbers van moderne kunst kunnen best terecht in “Les
Abattoirs” op de linkeroever van de Garonne

http://www.lesabattoirs.org/

De site van
Airbus beslaat 700 hectaren; een bezoek aan de assemblagelijn van de Airbus A380,
het grootste passagiersvliegtuig ter wereld, is een echte aanrader – voor iets
meer nostalgie kan men terecht bij de “circuit héritage” met de
Caravelle, de Concorde en de eerste Airbus de A300B; de plaatsen zijn wel beperkt,
tijdige boeken is een noodzaak

Voor meer
informatie en reservatie: http://www.taxiway.fr/

Voor meer foto’s van Toulouse: zie onze fotoblog op picasaweb

Voor meer info over Toulouse:

http://www.toulouse-tourisme.com

La
Bouygue ligt op één uur rijden van Toulouse; het historische centrum is in één daguitstap te bezoeken. Tenzij de dames willen shoppen, dan moet je uiteraard nog eens terug smiley

Voor meer
informatie over Gîte La Bouygue & Gîte les Sangliers:

http://www.gite-frankrijk.be



ALBI hoofdstad van het departement TARN (81), cultureel werelderfgoed van de UNESCO

Midi-Pyrénées Posted on 2012-03-29 20:10

Na 10 jaar
renovatiewerken heropende op 2 april 2012 het volledig vernieuwde museum
Henri de Toulouse-Lautrec, in zijn geboortestad Albi, opnieuw de deuren.

Het museum,
met meer dan 600 werken de grootste collectie ter wereld van de kreupele
meester, is ondergebracht in het Palais de la Berbie. Dit paleis was ooit een versterkte burcht met
een massieve burchttoren, aansluitend bij de vermaarde kathedraal ter ere van Sint
Cecilia.

De ganse
binnenstad van de schitterende bisschopsstad Albi maakt sinds 2011 deel uit van
het UNESCO culturele werelderfgoed.

Het
bisschoppelijke paleis “de la Berbie” (afgeleid van het Occitaans voor
bisschop) werd tussen 1228 en 1254 gebouwd in opdracht van bisschop Barnard de
Castanet. De bisschop beschikte dankzij de Albigenzische Kruistochten over schijnbaar onbeperkte financiële
middelen. Alleen al het imposante uitzicht van het paleis
diende als duidelijk bewijs van de macht van de Rooms katholieke kerk na de
Kruistochten.

Vanaf de elegante terrastuin heeft u een prachtig uitzicht over
de Tarn en de Pont-Vieux

De bisschop
besloot in het verlengde van zijn paleis een kathedraal te bouwen die dezelfde
kracht moest uitstralen. Het werd het grootste bakstenen gebouwen ter
wereld dat, als de bescherming van de Heer tegen de vijanden van de kerk niet
voldoende was, ook als fort kon dienen. De
bouw van de kathedraal duurde wel bijna 200 jaar (1282-1480).

Oogt het
gebouw met de 78 meter hoge klokkentoren aan de buitenkant eerder als een
versterkte burcht, binnenin is het een open museum van christelijke
kunst. Een duidelijk symbool van de spirituele macht van de katholieke kerk na de val van de Albigenzen.

Het is het
een meesterwerk van zuiderse gotiek verfraaid met een flamboyant oksaal met
polychrome beelden. De fresco’s op het enorme blauwe gewelfde plafond vormen
het grootste en oudste ensemble van Italiaanse renaissanceschilderkunst in
Frankrijk. Onder het orgel bevindt zich
een fresco van het Laatste Oordeel, toegeschreven aan onbekende Vlaamse
meesters. Het orgel zelf dateert uit de 18de eeuw.

Tijdens de
Franse Revolutie, toen de meeste kerken in Frankrijk zwaar te lijden hadden
onder de acties van de revolutionairen, bleef het interieur van de kathedraal
van Albi gelukkig gespaard. De schatkamer werd geplunderd, maar een echte beeldenstorm
bleef uit. De kathedraal van Albi is hierdoor een van de weinige grote kerken
in Frankrijk waarvan het interieur er nog even rijk en weelderig uitziet als in
de Middeleeuwen.

Niet alleen
het paleis en de kathedraal behoren tot het Unesco werelderfgoed, maar ook de
Saint-Salvi kerk en kloostergang, de Pont-Vieux (gebouwd in 1005) en delen van de oevers van de
Tarn. In de smalle straatjes van de oude
stad met de vele vakwerkhuizen kan men nog echte pareltjes ontdekken.

Voor meer foto’s van Albi: zie onze fotoblog op Picasaweb

La
Bouygue ligt op een kleine 50km van Albi. Een bezoek aan de hoofdstad van de Tarn vormt een ideale daguitstap.

Voor meer
informatie over Gîte La Bouygue & Gîte les Sangliers:

http://www.gite-frankrijk.be



MIDI-PYRENEEËN, de grootste regio van FRANKRIJK

Midi-Pyrénées Posted on 2012-03-27 22:43

De grootste
regio van Frankrijk, Midi-Pyrénées (45.000 km2, iets groter dan Nederland of 1,5x België) is een landelijk
gebied dat zich over ongeveer 400 km uitstrekt van het Centraal Massief tot de
toppen van de Pyreneeën aan de Spaanse grens.

Gelegen
tussen de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee is het een typische regio
waar natuur, erfgoed en gastronomie er onder een weldadige zon versmelten tot
een Luilekkerland (Pays de Cocagne) waar “Leven als God in Frankrijk” geen
goedkope spreuk maar werkelijkheid wordt.

In
tegenstelling tot vele regio’s in Frankrijk, is de Midi-Pyrénées geen
historische provincie maar een uitvinding van de jaren zeventig, opgericht rond
de regionale metropool Toulouse waar 40% van de bevolking van de Midi-Pyrénées
woont.

Het is dan
ook niet verrassend dat deze regio een sterke regionale identiteit mist; steden
en tradities vereenzelvigen zich eerder met de historische provincies waartoe
ze ooit behoorden.

De regio
Midi-Pyrénées is samengesteld uit 8 departementen waarvan slechts een zijn naam
niet ontleent aan de rivier die er door stroomt:

La Bouygue ligt in “Le Pays de l’Albigeois et des Bastides”, halfweg tussen Albi en
Montauban, op de grens van drie historische regio’s: de Quercy, Rouergue en
l’Albigeois.

L’Albigeois
komt vandaag in grote lijnen overeen met het departement Tarn met Albi als
hoofdstad.

Het departement Aveyron volgt grotendeels de historische grenzen van
Rouergue met Rodez als hoofdstad.

De Quercy, met Cahors als hoofdstad, werd het
departement Lot. Tot Napoleon I rond de stad Montauban het laatste Franse departement Tarn-et-Garonne creëerde. Bijna de helft van de Quercy werd naar het nieuwe Tarn-et-Garonne overgeheveld. De rest werd samengesteld met stukjes van alle aanpalende departementen.

De
historische scheidingslijnen tussen de regio’s zijn vandaag nog steeds aanwezig.
Niet alleen in de plaatsnamen, maar ook in de cultuur, gastronomie en mentaliteit.

“Le Pays de l’Albigeois et des Bastides” is een van de goed bewaarde schatten van Frankrijk. Midden de ongerepte natuur vind je er een overvloed aan authentieke middeleeuwse dorpjes, verrassende
landschappen, traditionele restaurants, pittoreske wandel- en fietsroutes… Zelfs het
kleinste dorp heeft wel een overblijfsel uit vervlogen tijden dat men met
respect en fierheid in ere houdt.

In dit stukje Frankrijk, rijk aan cultuurhistorisch
erfgoed, ver van industrie en massatoerisme, treed je een stap terug in de tijd. Het is er eenvoudigweg heerlijk!

Voor meer informatie
over Gîte La Bouygue & Gîte les Sangliers:

http://www.gite-frankrijk.be